Dünyanın her yerinde farklı yönetim biçimleri ve dönüşüm süreçleri bulunuyor. Mevcut küresel ekonomi içerisinde her özel şirketin bir çeşit krallığı temsil etmesi, gerçek anlamda bir cumhuriyet rejiminin henüz kurulmadığını kanıtlıyor.
Bir bütün olarak devinim gösteren doğanın içerisinde farklı inançlara ve amaçlara sahip topluluklar oluştu. Yol ayrılıklarına sebep olan adımlar ise birbirine benzer olan sonuçlara yol açtı. Güç algısına yönelik keşiflerin bazıları ilahi, diğerleri ise doğanın bahşettiklerinin yanlış kullanımlarından ibaret oldu.
Doğadaki her seçim özünde ilahi bir güce bağlıdır. Buna rağmen, merkezcil yönetimlerin çoğunluğu kendi liderlerini oluştururlar. Doğadaki dengenin sağlanması için bazı liderler ilahi takviyeler sayesinde daha iyi olan seçimlerin önünü açabilirler. İstisna olan mistik (doğal) durumlar ise yönetim sistemlerinde yaşanan olumsuzlukların olumlu bir çıkış yolu bulamamasından kaynaklanır.
Doğada bulunan her varlık tüm canlıların eşit olarak kullanımı içindir. Güç algılarındaki dengenin tekrar kurulabilmesi için doğal afetler, kazalar ve hastalıklar döngüler halinde tekrarlanır. Doğadaki denge için sorumluluk üstlenen liderler daha fazla saygı görürken, zaman içerisinde varlıklarını doğanın bahşettikleriyle sürdürmeye çalışırlar. Aslında tüm canlılar eşit sorumluluğa sahiptir.
Monarşi: Çekirdek ailenin içindeki liderliğin, zaman içerisinde ailenin nüfusundaki artışla birlikte tek bir hükümdarda kalmasıdır. Daha iyi seçimlerin yapılmasını ve toplumun zihinsel gelişimini engelleyen bir yönetim şeklidir. Lidere atfedilen önemin kalıcı olması için geleneksel tutumlar sergilenir. Çünkü liderlere olan saygının korunması için gerçekleştirdikleri olumsuz eylemlerin bilinmemesi veya anlaşılmaması istenir. Daha fazla kargaşaya ve kavgaya yol açar; hastalıklar ve doğal afetler daha sık görülür.
Oligarşi: Monarşi içinde gerekli dengenin sağlanamamasından dolayı, hakları yenen gruplar zaman içinde kendi liderlerini oluştururlar. Bu grupların hak arayışlarının birer sonucu olarak, varlıkların çevresinde ortakların arttığı bir yönetim şeklidir. Monarşideki liderlere atfedilen itibar, farklı grupların itibarlarının korunması biçimine bürünür. Benzer kargaşalar ve kavgalar bu grupların yönetimi içinde yaşanmaya devam eder.
Teokrasi: Siyasal yönetim aslında monarşi veya oligarşidir. Sadece ilahi yorumlamalar üzerinden devam ettirilirler.
Henüz hiçbir ülkede pratik olarak uygulanmayan, Cumhuriyet / Demokrasi ise egemenliğin halka ait olduğu ve doğadaki dengeye (adalete) en yakın olan bir yönetim şeklidir.
Günümüzde demokratik gözüken ülkelerin hepsi, monarşilerin yıkılmasının ardından oluşan oligarşik düzenlerdir. Doğadaki dengenin sağlanabilmesi için, farklı gruplardaki liderler değişir veya yeni gruplar oluşur. Varlıkların ve fırsatların eşit olarak paylaşıldığı hiçbir ülke henüz yoktur. Haliyle yönetim biçimi demokrasi olan bir ülke henüz kurulmamıştır.
Bir devletteki tüm paranın bütün vatandaşlarına ait olduğu gerçeğinin gizlenmesi için farklı inançlar üzerinden farklı stratejiler sergileniyor. Çünkü geçmişteki krallıkların yıkılmalarının ardından, varlıklar belirli zumrelere devredildi ve farklı şirketler kuruldu. Oluşan güncel cumhuriyet yönetim şekillerinde ise siyasi partiler üzerinden politik kararlar alınıyor gibi gösterilirken, ekonomik yaptırımların hepsi farklı şirketlere yayılmış şekilde devam ettiriliyor.
Asıl odak noktasından uzaklaşılması için farklı sektörler benzer şekillerde dikkat dağıtıcı unsurları barındırıyorlar. Her şirket veya grubun kendi liderini oluşturması beklenir. Bu yüzden her topluluk aslında oligarşik düzenin birer organını temsil eder. Şirketler üzerinden ekonomik kavgalar ile toplum oyalanmaya devam eder. Siyaset alanında tartışılması ve geliştirilmesi gereken konular ise dernek veya vakıf gibi örgütlere bölünerek haklarını siyasette (devlet yönetiminden) aramaktan uzak tutulurlar.
Her zaman küresel bir ekonomi sistemi vardır. Herhangi bir ülkedeki büyük şirketler diğer ülkelerle stratejik ilişkiler içinde olurlar. Krallıkların geçmişte ve günümüzde çıkardığı bilinçli savaşlar, kendi ülkelerindeki rakiplerden kurtulmak için başvurdukları hilekârlıklardan yalnızca biridir. Savaşların ardından varlık paylaşımlarını benzer şekillerde devam ettirirler. Bazı krallar ise başarısız olarak yönetimi farklı krallara devretmek zorunda kalırlar.
Güncel siyaset anlayışı geleneksel (monarşi/oligarşi) yönetim biçimlerini benimser. Her ülkedeki şirketler, o ülkenin yönetiminde ekonomik paya sahip olurlar ve vatandaşları kendi aralarında paylaşırlar. Bu yüzden güncel savaşların hepsi aslında şirketler üzerinden yapılır fakat vatandaşlar askerî ya da manevi duygular üzerinden kandırılırlar (oyalanırlar).
Güncel sistemdeki her şirket, aslında küresel oligarşi içinde bulunan farklı boyuttaki bir krallığı temsil eder.
Farklı grupların geçim sıkıntıları, farklı krallıkların kontrolü altında varlık göstermeye devam ediyor. Şirketler arasındaki kavgalar ise tüm topluma olumsuz şekillerde yansır. Monarşi zamanından süregelen ilkel itibar koruma yöntemlerine benzer biçimlerde, şirketlerin ve grupların itibarları için toplumun genel egemenliği ve sağlığı bastırılır. Her şirket ve grup yapı itibarıyla oligarşik bir düzenin parçası oldukları için, benzer itibar kaygılarını paylaşmak zorunda oldukları hissine kapılırlar. Bu durum, temele yayılan çok sinsi bir pazarlama stratejisidir.
Bir toplumun en küçük yapıtaşından en büyük yapıtaşına kadar mevcut sistemdeki oligarşi yapısını görebilirsiniz. Modern Krallıklar deyimini daha iyi anlamak için kendi yaşantınızdaki örnekleri düşünebiliriz:
Kimsesiz bir çocuk, devletin işlettiği bir çocuk yetiştirme yurdunda büyürken kötü bir muameleye uğramasının ardından şikayet edebileceği yerlerde çözüm bulamıyor. Gidebilecek başka bir yer bulamıyor veya gidebileceği yerlerde benzer uygulamalarla karşılaşıyor.
Herhangi bir ailedeki çocukların gelişimi ebeveynleri tarafından engellendiğinde, seçim şansı bulunmayan çocuklar hem aile içinde hem çevrelerinde sorunlarla karşılaşıyorlar. Çocukların evi terk etmeleri veya evin içerisinde alınan kararlara boyun eğmeleri en makul çözümler olarak sunuluyor.
Herhangi bir şirketin yöneticisi adil olmayan bir eylem gerçekleştirdiğinde, şirketin kendisinin olmasını savunarak çalışanlara uyguladığı kararları kendisine uygulamamayı bir hak olarak görebiliyor. Çalışanların yönetimi değiştirme seçenekleri bulunmadığı için şirketi terk etmeleri en makul çözüm olarak sunuluyor. Yönetimdeki adil olmayan kararlarda seçim şansı bulunmayan bazı çalışanlar, işten ayrıldıklarında kendi şirketlerini kurabiliyor fakat aynı yönetim modelinde devam ediyorlar.
Bir şirket açma şansı bulunmayan veya şirket açmak istemeyen çalışanlar, benzer politikaların uygulandığı şirketlerde seslerini çıkar(a)madıkları için diğer çalışanları umursamayarak kendi geçim sıkıntılarına odaklanıyorlar. Geçim sıkıntılarının giderilmesine yönelik "serbest piyasa" veya "koşullar böyle" bahanesinin kullanıldığı mevcut sistem içerisinde kendi hallerine bırakılıyorlar. İnsanların çoğu kira, yiyecek, giyecek ve eğlence gibi aylık harcama (tüketim) döngülerine hapsediliyorlar.
Bir şirket açmak için yatırım almak zorunda olan insanlar parayı kontrolünde bulunduran insanların engelleriyle karşılaşıyorlar. Yatırım alan insanların tüm gelir modelleri ise yatırım yapanların insiyatiflerine veya yaptırımlarına göre şekilleniyor. Böylelikle kendini patron sanan insanlar, aslında yatırımcıların çalışanı olarak aynı yönetim modelini daha küçük bir işletmede devam ettiriyorlar. Maalesef, maddi olarak kimseye bağlı olmayan yöneticiler (patronlar) ise vatandaşlara karşı tanrıcılık oynama gafletine devam ediyorlar.
Bir şirket açmayı başaran insanlar, parayı kontrolünde bulunduran insanların yaptırımlarından dolayı piyasada rakip olabilecek şanslara (fırsatlara) erişemiyorlar. Belirli bir süre sonra şirketi kapatmak veya aylık masrafları karşılayabilecek yeterlilikte bir döngüye boyun eğmek zorunda kalıyorlar. Görülmesi olağan olan yaptırımları aşması kolay olurken, yasadışı uygulamaların cirit attığı güncel sistem içerisinde herhangi bir şirketi büyütmek veya rekabet neredeyse imkansız hale getiriliyor.
Herhangi bir iş veya yatırımcı bulamayan vatandaşlar ise geçim sıkıntılarını yasadışı yollarla çözmeye çalışabiliyorlar. Tüm yönetim modellerinin yasadışı olduğu mevcut sistem içerisinde aslında kimin suçlu olduğuna emin değilim.
Küresel sistemde serbest piyasa modeli uygulanıyormuş gibi gösteriliyor, fakat vücutlarımız ve seçimlerimiz özgür değil. Doğal haklarımız olan barınma, giyecek ve yiyecek gibi haklardan uzak tutularak aylık harcama döngülerinde heba olan yatırımlarla kandırılıyoruz. Haklarının farkında olan ve çözüm arayışına giren insanlar ise, şirketlerin yasa dışı politiklarından dolayı maddi ve manevi sorunlarla karşılaşarak zorlanıyorlar. Toplumların henüz farkında olmadıkları yasa dışı şirket faaliyetleri hakkında daha fazla detay görmek için bu yazıyı okuyunuz: Büyük Teknoloji Şirketlerinin Dolandırıcılık Vakası!
Yukarıdaki örneklerdeki eylemlerin hepsi iç içe geçmiş olarak mevcut sistemdeki tüm vatandaşların sağlıklarına yansıyor. Mevcut hukuk sisteminin, yukarıdaki örneklerin hiçbirine sunabileceği kalıcı bir çözüm pratikte bulunmuyor. Tüm hukuk süreçleri masraflı olduğu için, imkanı bulunmayan birçok insan benzer döngüleri deneyimleyerek iş veya çözüm bulmakta zorlanıyorlar. Piyasanın serbest olduğu fakat vatandaş haklarının köleliğe yakın olduğu mevcut sistemin demokrasi olmadığı açıkça görülebilir.
Vatandaşların tüm sıkıntıları her ülkenin kuruluşundan itibaren var olan temeldeki ekonomik adaletsizlikten kaynaklanır. Geleneksel politika yaklaşımlarından dolayı, aslında şirketleri ve zenginleri hedef alan insanlar o ülkenin düşmanıymış gibi gösterilirler. Örneğin, Apple'ı suç işleyen büyük bir şirket olmasından dolayı düşman olarak gören biri, sanki Amerika'ya düşmanmış gibi gösterilebilir. Aslında bütün büyük şirketler küresel ekonomik paylara sahip oldukları için hem ekonomik geliri hem tüm suçları paylaşırlar.
Herhangi bir ülkedeki en zengin insanlar en çok suç işleyen/işleten insanlardır. Şirketleri ve yapıları incelenmeye alındığında bu durum açıkça ortaya çıkıyor. Bu insanların hala söz sahibi olmaları, eğitim vermeleri, ödül vermeleri, şirket açmaları veya yatırım yapmaları tüm insanlığın paylaştığı ortak bir utançtır. Bu duruma karşı sessiz kalınması tüm toplumların sağlığına (iyiliğine) ve çevreye zarar vermeye devam ediyor.
Pratikte gerçek bir "biz" kavramı yok. Mevcut düzende, bir başkanın vatandaşlar hakkında konuşurken "biz" demesi bir yalandır. Bir yöneticinin "biz" demesi de yalandır, bir komutanın "biz" demesi de... Çünkü vatandaşlar, ait olduklarını sandıkları yerde aynı haklara ve eşitliğe sahip değiller. Doğanın gerçeklerinde, gerçek ve samimi bir "biz"e ancak özgürlüğü herkese eşit olarak dağıtarak ulaşabiliriz. O zamana kadar, "biz" derken yeryüzündeki herkesi kastetmiyorsak birbirimize yalan söylüyor olacağız ve doğa bizi dengelemeye devam edecek.
Yeni Siyaset anlayışında, tüm vatandaşların doğadaki eşitlik ve özgürlük ilkelerine uygun bir yaşam tarzına kavuşmaları zorunludur.
Bütün evren tüm canlılara bahşedilmişken, zengin ve fakir gibi kavramlar dilenciliği icat etmiştir. Herhangi bir canlıyı köle yapmamız veya köle görmemiz Tanrı'nın kutsalı olan yaşama karşı çıkmaktır. Bu yüzden, içinde köleye nasıl davranılması gerektiğini açıklamaya çalışan (kanun, zekat, sadaka, vs.) herhangi bir metin doğadaki kanunlara aykırı bir bakış açısını yansıtır. Eşitliği savunmayan tüm kanunlar veya kurallar o dönemin yöneticileri tarafından konulan, adil olmayan ve geçici yorumlamalardır.
Dilencilik, sözlükte sadaka vermek olarak açıklanıyor. Sadakanın sözlükteki anlamı: “Karşılık beklemeden ihtiyaç sahiplerine, fakirlere verilen para, mal vb.”
Aldığımız bütün eylemler ve/veya kararlar temelinde hislerimize hitap ederler. Para vermek istemek bir his, para verdikten sonra yaşadığımız duygu ise bir his kümesinden ibarettir. Aldığımız herhangi bir ürünü hislerimize hitap ettiği için alırız. Zamanına ve yerine göre hislerimiz açlık, iyi görünüm, mutluluk, huzur, hüzün, zevk gibi farklı şekillerde benliğimizde varlığını gösterir. İçerisinde yaşadığımız güncel sistemin tamamı hislerimiz üzerine eklenen sahtekârlığın ürünüdür.
İnsanlar, iyi hissedebilecekleri veya kendilerine olumlu bir hissi yaşatacak dilencileri seçip onlara yardım ederler. Aslında görünmez bir karşılık her zaman mevcuttur fakat hislerimize serpilmiştir. Yardım edilen herhangi bir dilencinin evine gittiğinde yaşadığı acıyı görmeyiz; hissetmediğimiz için kalıcı bir çözümle de ilgilenmeyiz. Haliyle bir dilenciye anlık (geçici) bir yardımda bulunmak özünde bencil bir eylemdir. Bu yüzden dilenme eylemi farklı bireylerde veya yerlerde devam eder.
Konuyu derinlemesine düşünürken, herhangi bir pazarlama stratejisinin de hisler üzerinden sergilendiğini anlayabilirsiniz. Herhangi bir sosyal medya ilanı veya sokaktaki afişi gördüğünüzde, tasarımlarıyla hislerinize hitap etme çabalarını fark edersiniz. Aslında her bir ürün reklamında “lütfen bizi tercih edin” alt metni gizlidir. Eğer alışveriş yapmazsanız veya ilanı verilen konsere gitmezseniz, o şirket kapanabilir veya sanatçı işsiz kalabilir. Yeni açılan bir şirket veya tanınmaya çalışan bir sanatçı, aslında her duyulma çabasında modern bir dilenme eylemi gerçekleştirmiş olur. Haliyle bir iş kurmak, dilencilikten kurtulacağınız anlamını taşımaz; sadece "profesyonel" olursunuz.
Her politikacı oy isterken süslü kelimelerle dilenme eylemini gerçekleştirir. Haliyle en büyük dilenciler politikacılardır. Çünkü getirisi tüm ülkenin parasına (paranın kontrolüne) eşdeğerdir. Bu gerçeğin düşünülmemesi için hislerimizle oynanıp durulur. Aslında, her siyasi parti organize bir dilencilik örgütüdür. Hükümetin yönetimine gelen her siyasi parti kendi burjuvasını kurduğu için, rakip gibi görünen partiler (bazen kapalı kapılar ardında) iş dünyasındaki alışverişlerini devam ettirirler. Vatandaşlar ise sanki bir şeyler değişiyormuş gibi koca bir oyalanmaya tâbi tutulurlar. İstisnalar zaten organize olamıyorlar veya engelleniyorlar, maalesef.
Kendi çocukları için her şeyi yaparak iyilik yaptığını düşünen ebeveynler, başkalarının çocuklarının üzülmelerini görmezden gelirler. Bu yüzden bazı çocuklar hayatlarını dilenci olarak devam ettirirler. Ortak değerler uğruna bazı duyguları savunduğunu düşünen insanların çoğunluğu kendi çevrelerini seçmeyi tercih ederler. Bu gerçeğin ışığında, yaşadığınız ülkenin ne kadar samimi olabileceğini tahmin edebilirsiniz. Ebeveynlerimizin duygularını kandıran zihniyetin her zihinde tekrar yorumlanması ise elzemdir.
Hepimize, yönetiminin sahtekârlıktan uzak ve demokrasi olduğu ülkelerde yaşayabileceğimiz bir gelecek diliyorum. 🌍
