Dilencilik

Annemden veya çevremden bazen duyduğum bir sözün üzerine dilencilik hakkında biraz düşündüm. Her ebeveynden duyabileceğiniz “ben siz başkalarına muhtaç olmayın diye çalıştım” cümlesini kurarken, annem kendisinin de başkalarına muhtaç olmamak için yıllarca çalıştığını sıkça dile getirir. Örnek olarak bahsetmek gerekirse, kardeşimin sokaktaki insanlardan sigara isteyişini bir dilencilik eylemi olarak yorumlar. İlginçtir ki, sadece sigara istemek bile dilencilik olarak görülebilir.

Dilencilik, sözlükte sadaka vermek olarak açıklanıyor. Sadakanın sözlükteki anlamı: “Karşılık beklemeden ihtiyaç sahiplerine, fakirlere verilen para, mal vb.”

Aldığımız bütün eylemler ve/veya kararlar temelinde hislerimize hitap ederler.

Para vermek istemek de bir his, para verdikten sonra yaşadığımız duygu da bir his kümesinden ibarettir. Aldığımız herhangi bir ürünü hislerimize hitap ettiği için alırız. Zamanına ve yerine göre hislerimiz açlık, iyi görünüm, mutluluk, huzur, hüzün, zevk gibi farklı şekillerde benliğimizde varlığını gösterir. İçerisinde yaşadığımız güncel sistemin tamamı hislerimiz üzerine eklenen sahtekarlığın ürünüdür.

İnsanlari, iyi hissedebilecekleri veya kendilerine olumlu bir hissi yaşatacak dilencileri seçip onlara yardım ederler. Aslında görünmez bir karşılık her zaman mevcuttur fakat hislerimize serpilmiştir. Yardım edilen herhangi bir dilencinin evine gittiğinde yaşadığı acıyı görmeyiz; hissetmediğimiz için kalıcı bir çözümle de ilgilenmeyiz. Haliyle bir dilenciye anlık (geçici) bir yardımda bulunmak özünde bencil bir eylemdir. Bu yüzden dilenme eylemi farklı bireylerde veya yerlerde devam eder.

Konuyu derinlemesine düşünürken, herhangi bir pazarlama stratejisinin de hisler üzerinden sergilendiğini anlayabilirsiniz. Herhangi bir sosyal medya ilanı veya sokaktaki afişi gördüğünüzde, tasarımlarıyla hislerinize hitap etme çabalarını fark edersiniz. Aslında her bir ürün reklamında “lütfen bizi tercih edin” alt metni gizlidir. Eğer alışveriş yapmazsanız veya ilanı verilen konsere gitmezseniz, o şirket kapanabilir veya sanatçı işsiz kalabilir. Yeni açılan bir şirket veya tanınmaya çalışan bir sanatçı, aslında her duyulma çabasında modern bir dilenme eylemi gerçekleştirmiş olur. Haliyle bir iş kurmak, dilencilikten kurtulacağınız anlamını taşımaz; sadece "profesyonel" olursunuz.

Bir devletin içindeki paranın tamamı aslında tüm vatandaşlarına aittir ve hükümet sadece o paranın yönetimini yapar. Bu yüzden her politikacı oy isterken süslü kelimelerle dilenme eylemini gerçekleştirir. Haliyle en büyük dilenciler politikacılardır. Çünkü getirisi tüm ülkenin parasına (paranın kontrolüne) eşdeğerdir. Bu gerçeğin düşünülmemesi için duygularımızla (hislerimizle) oynanıp durulur. Aslında, her siyasi parti organize bir dilencilik örgütüdür. Hükümetin yönetimine gelen her siyasi parti kendi burjuvasını kurduğu için, rakip gibi görünen partiler (bazen kapalı kapılar ardında) iş dünyasındaki alışverişlerini devam ettirirler. Vatandaşlar ise sanki bir şeyler değişiyormuş gibi koca bir oyalanmaya tâbi tutulurlar.

İstisnalar zaten organize olamıyorlar ve imkan bulamıyorlar, maalesef.

Kendi çocukları için her şeyi yaparak iyilik yaptığını düşünen ebeveynler, başkalarının çocuklarının üzülmelerini görmezden gelirler. Bu yüzden bazı çocuklar hayatlarını dilenci olarak devam ettirirler. Ortak değerler uğruna bazı duyguları savunduğunu düşünen insanların çoğunluğu kendi çevrelerini seçmeyi tercih ederler. Bu gerçeğin ışığında, yaşadığınız ülkenin ne kadar samimi olabileceğini tahmin edebilirsiniz.

Ebeveynlerimizin duygularını kandıran zihniyetin her zihinde tekrar yorumlanması ise elzemdir.

Çoğunluğun dilenci olduğu bu ekonomik sistemde yaşarken, ne dilenmekten ne dilenci olarak görülmekten utanın. Çünkü aslında herkesin yaptığı fakat düşünerek yorumlamadığı bir eylemdir.

Mesela benim şu sıralar bir öz geçmiş aracılığıyla iş bulma çabam da modern dilenciliğin bir başka örneğidir. (23/02/2026, ve yıllar oldu). 🥺